De Galgo

Om een klein beetje te begrijpen wat er in het kopke van ons geliefkoosd ras omgaat, is het belangrijk om te weten hoe deze honden in Spanje behandeld worden. Dat het geen aangenaam leven is, dat hoeft niet meer uitgelegd te worden. Anders zouden wij geen hondjes moeten redden.
Onze organisatie heeft als doel om zoveel mogelijk (wind)honden te redden en een degelijke, liefdevolle thuis te bieden. Daarnaast hopen wij evenzeer dat ons werk met de tijd overbodig zal worden. Dat de Spaanse bevolking zelf haar verantwoordelijkheid zal opnemen en dergelijke wantoestanden niet meer zullen voorkomen.

Maar laten we beginnen bij het begin ...

De Galgo Espagñol.

Galgo is het Spaans voor windhond. De Galgo Espagñol is dus letterlijk: de Spaanse windhond. Een typisch Spaans ras. Laten we eens teruggaan naar de roots en de geschiedenis van dit magnifiek ras.

De Keltische windhond.

Enkele eeuwen voor Christus jaagden de Kelten met middelgrote, fijne windhonden. Deze honden waren in oorsprong wit en ruwharig, zoals oude overleveringen ons vertellen. De Keltische windhonden jaagden op zicht, waren zeer snel en behendig en zeer gewaardeerde jagers.
Tijdens hun veroveringstochten door heel Europa verspreidden de Kelten deze windhonden die hen overal vergezelden. Zo kwam deze windhond tegen het eind van de 6de eeuw voor Christus op het Iberisch schiereiland terecht.
Eeuwen later, wanneer de Kelten verjaagd waren door de Romeinen, zetten de Romeinen deze traditie van jagen met windhonden verder. Dit getuigen de oude Romeinse tekeningen en muurschilderingen, vooral in Spanje en Italië.

In de Romeinse provincie Hispania werd de windhond ‘Canis Gallicus’ genoemd (de Keltische windhond). Er wordt algemeen aangenomen dat het woord ‘galgo’ van deze benaming werd afgeleid, in de eerste plaats is ‘galgo’ het Spaanse woord voor de aanduiding van alle windhonden.

De Galgo Espagñol is de rechtstreekse afstammeling van de Keltische windhond. Door de eeuwen heen werd de Spaanse windhond met andere rassen gekruist, voornamelijk met de Noord-Afrikaanse windhond (de sloughi), maar ook met de Egyptische Pharaohond en de Podenco Ibicenco. Deze honden werden in het Spaanse binnenland geïntroduceerd door de Moren, die van de 8ste tot de 15de eeuw een groot deel van Spanje overheersten.

De Galgo Espagñol in de Middeleeuwen.

In de Middeleeuwen was de windhond hét statussymbool voor de westerse aristocratie. Het jagen met deze honden was een privilege, enkel voorbehouden voor de hogere klasse. Het gewone volk werd zelfs verboden om een windhond te bezitten.
Behalve in Spanje. Daar was de Galgo Espagnõl het jachtmiddel bij uitstek, ook voor de gewone bevolking. Zij gebruikten de galgo enkel voor hun broodwinning: de galgo jaagde op hazen, konijnen en zelfs everzwijnen, de maaltijden voor de gewone bevolking.
Naast het jagen werden later ook coursings georganiseerd, als tijdverdrijf, de zogenaamde “carreras en campo”. De regels van deze Spaanse coursings vinden zelfs hun oorsprong in het Romeinse Rijk. De honden werden beoordeeld op hun moed, kracht en jachttechniek (in tegenstelling tot de greyhound, die vooral beoordeeld werd op snelheid: zie verder).

De jagers reden met de honden mee te paard, het wild werd opgestoten en de honden vingen de hazen. Of de honden werden op een groot open veld losgelaten en mochten jagen op het daar aanwezige wild.

De galguero’s vandaag.

Deze traditie bij de galguero’s (jagers met galgo’s) is bij het gewone volk blijven bestaan als een typisch Spaans gebruik. Vaak worden er coursings en wedstrijden tussen de galgo’s georganiseerd in smalle achterbuurten van kleine dorpen en stadjes, of op velden net buiten het dorp.
Om de snelheid van de galgo te verhogen werd de greyhound erin gefokt. Echt raszuivere galgo’s zijn maar erg moeilijk meer te vinden en voor een leek is het onderscheid tussen een galgo en greyhound niet altijd even duidelijk, toch zeker niet wat het uiterlijke betreft.
De oorspronkelijke galgo was ruwharig. Maar door de kruisingen door de eeuwen heen, met sloughi’s en greyhounds, ontstonden ook de beter gekende gladharige galgo’s en hebben de honden nu alle mogelijke kleurslagen.

Helaas leeft er bij de Spanjaarden nog een ander gebruik.

Wanneer een galgo niet goed presteert tijdens de jacht, wordt de hond mishandeld (poten of ogen doorgeschoten of uitgehaald met messen, messteken in de hond, stenigen, …). De overlevering wil dat hoe harder de hond lijdt in dit leven hoe beter de volgende galgo van de Spaanse jager zal zijn.

Op het eind van het jachtseizoen (september – maart) worden de honden afgedankt. Het kost immers teveel om de honden te onderhouden tot het volgende seizoen. Honden die slecht gepresteerd hebben, worden brutaal mishandeld (ook vaak door kinderen op de straat) en daarna levend opgehangen aan een tak van een boom. Hun achterpoten raken nog de grond maar als de galgo wil zitten om uit te rusten, hangt hij zichzelf op. Zo sterft de hond een trage, vreselijke dood.

Honden die daarentegen goed gepresteerd hebben worden onmiddellijk aan een hoge tak opgehangen en sterven snel na de ophanging. Teefjes die goed gejaagd hebben, blijven vaak nog een seizoen leven om pups ter wereld te brengen. De volgende generatie galgo’s voor de Spaanse jagers.

Af en toe worden de honden ook na het jachtseizoen verkocht aan zigeuners die deze honden gebruiken om te coursen en te jagen. Waarbij ook weer grof geld vergokt wordt.

Sinds een tiental jaar zijn er steeds luidere stemmen die opgaan om deze agressieve tradities een halt toe te roepen. Een aantal Spaanse opvangcentra openden hun deuren om afgedankte galgo’s op te vangen en hen dit vreselijke lot te besparen.

Dankzij de steun van diverse organisaties uit binnen- en buitenland vinden deze galgo’s hun verdiende rust in een gezin. Vaak zijn dit nog jonge honden, zo’n 2 à 3 jaar, aangezien de galgo’s al na één jachtseizoen afgedankt worden.

(Bron: info-galgo)