Galgo Save Belgium

	Galgo Save Belgium
	Ons eerste luchttransport ! Rubia, Riva, Marisa en Jones gaan vliegen..... Vrijdag 12 december om 4 uur s’morgens laden Alain en Michele vier Varikennels in hun bestelwagen, ik kruip er ook in, terwijl ik me afvraag wat mij bezielt heeft toen ik zei : ik ga de honden met het vliegtuig halen.... Ik heb de hele nacht geen oog dicht gedaan, en ik ben al een beetje opgewonden want hoewel alles perfect door Els geregeld is, kan iedere vertraging van de vlucht Brussel-Alicante-Malaga mijn missie in de war sturen, want ik zou dan de terugvlucht kunnen missen en de volgende dag neemt geen enkele vlucht honden aan... Op Zaventem, een grote opluchting, er is geen vertraging aangekondigd....Oefffffff De adoptanten van Kira zijn een grote hulp : ze hebben kleine vouwbare caddies voorzien waar we de transportkennels op kunnen zetten (zeer omvangrijk en ze wegen 45 kg...) Eerste missie : mensen zonder bagage vinden die bereid zijn om onder hun naam meer dan 20 kg lege kennels te registreren, want anders zou mijn 25 kg overgewicht heel duur aan GSB komen te staan. Een jong meisje vindt het gelijk prima, het is immers voor een goed doel. Ik was meteen een beetje minder gespannen, het leek wel of een regenboog boven de hoofden van onze beschermelingen verscheen, alles begon goed. De transportkooien worden gewogen en dan komt men ze ophalen want ze zijn te groot voor de lopende band. Ondertussen binden we ze twee per twee vast en ik vraag mij af of dat goed zal gaan in Malaga omdat ze niet allemaal op mijn naam staan. Hop, we vertrekken op tijd, we landen op de tussenstop en ik zal maar niet vertellen hoe het klamme zweet mij uitbrak, hoe het van binnen borrelde en van mijn hyperventilatie bij het idee dat ik alleen op het vliegveld zou staan, dat een hond zou ontsnappen of dat hij een kennel zou openen.... In Malaga haal ik mijn kooien op, die aankomen precies zoals alle andere koffers en daar maak ik me weer ongerust : en wat als mijn honden vertrekken op de lopende band net als de koffers???? Er is niemand bij de aankomst, positief blijven, Isabel van het asiel van Sevilla staat waarschijnlijk vast in het verkeer....maar nee, zij wacht al op mij bij het vertrek. RUBIA,MARISA, RIVA en JONES zijn er, en ze wachten rustig op hun bestemming, eindelijk vertrekken naar een LIEFHEBBENDE FAMILIE. En dan komt het meest schilderachtige : ik dacht dat wij rustig de honden zouden installeren, maar nee dit gebeurt midden op het vliegveld, in de grote vertrekhal. Wij spreiden al de uit elkaar gehaalde kennels uit, de deuren, de moeren, de zeiltjes, de riemen, de spanbanden, de jasjes. Onnodig om te zeggen dat wij en de honden veel succes hebben. Isabel is heel erg efficiënt en het gaat goed, ook al neemt het registreren van onze galgos veel tijd in beslag, en de tijd vliegt en ik hou mijn ogen op de klok gericht, we zijn net op tijd om de terugvlucht te nemen. Veel mensen nemen ons waar en stellen ons vragen, een zeer elegante dame aan wie ik had uitgelegd wat we aan het doen waren, stopt mij 20 euro in de hand voordat zij zelf het vliegtuig neemt “for the work you do for mistreated dogs...” (voor het werk wat jullie doen voor mishandelde honden). Dat moment zal ik nooit vergeten.... Zo, mijn honden zijn geregistreerd, zij zijn in hun hokken....en waar gaan ze nu heen? Zoals koffers op de lopende band..........!!!!!!En ja, ze worden gescand en ze rollen zoals zakken naar het ruim van het vliegtuig. En toen dacht ik, als ze zo aankomen als normale bagage in Zaventem, dan dien ik een klacht in... Maar we zijn tenminste aan boord, ontspan... het grootste is gedaan ( dacht ik...) Prima vlucht terug ( ik vraag mij af hoe mijn honden het in het ruim hebben) en wij zijn een beetje te vroeg terug in Zaventem. Nu blijft nog het meest gedenkwaardige deel van deze reis over, en wel het in ontvangst nemen van mijn honden en de douane passeren.... Als al de bagage ontladen is, worden 2 van mijn honden op een kar gebracht, ik slaak een zucht van verlichting en ik vraag of men mij wilt helpen om ze alle 4 tegelijkertijd door de douane te brengen. De “chef” bekijkt mij minachtend en zegt dat dit niet voorzien is, hij zet ze daar neer en ik moet mij er maar doorheen slaan....ik wil mijn honden daar niet zonder toezicht laten en ze 1 voor 1 er door halen... maar ik heb geen keus, ik weet dat Yvan, Christiane en Jean-Luc aan de andere kant ongeduldig op mij staan te wachten om onze beschermelingen in ontvangst te nemen terwijl ik de andere ga halen. En daar begint een mini rally van caddies.... eerste hond duw ik naar de uitgang en de douane. Men vraagt naar MIJN papieren.... ik ga door de deur en zeg dat ik terugkom om nog andere honden te halen. AAAAAHHHHHH.... zij zijn er om ze te ontvangen, prachtig, ik ga weer terug met de caddie. Ik duw al hollende en blazende mijn tuig, en als ze mijn honden zouden stelen? Gelukkig, zij is er, braaf, de ogen opengesperd, haast alleen in die grote zaal, Marisa. Niemand om de kooi op het transport te zetten (37 kg), steeds beter de begeleiding van dieren op de vliegvelden........vroummm sneller en sneller, ik ga door de douane met een verwilderde glimlach, zeggende dat ik er nog meer moet doorbrengen, ik ga er weer door...hop ik moet mijn papieren laten zien... Ik vertrouw de lieve galga aan mijn vrienden en ik ga weer terug, rood aanlopend en rennend, ik moet mijn papieren laten zien..... En iedere keer als de schuifdeuren opengaan, een massa mensen die verbaasd zijn over de mooie honden die aankomen, sommige vragen waar ze vandaan komen en of er nog meer zijn? Terug in die grote zaal, geen honden meer..... Mijn tanden beginnen te klapperen, ik zie slecht en ik ben bereid om iemand aan te vallen, ik loop overal rond terwijl ik mijn caddie woest duw en de beambte komt eraan, lachend, geeft mij een teken, hij heeft “ze” een beetje dichter bij de douane gebracht want hij zag de moeilijke situatie waarin ik was, en dat het “zwaar” was. Hij had medelijden met me, de drommel..... Hop, derde transport, het gaat, ik moet mijn papieren laten zien (oh bureaucratie...) Bij de vierde doorgang vraagt een idioot, die mij al zes keer voorbij heeft zien gaan, weer naar mijn papieren om “terug te komen in de andere richting” dat is toch ongelooflijk.... Vierde en laatste rally, al mijn honden zijn er..... en ik moet weer mijn papieren laten zien...... Vervolgens een ander transport om de auto's te halen en naar huis te gaan, dat vertel ik niet, dat zou te lang worden...........hm hm hm.......... Misschien verwondert het U dat ik het altijd over mijn honden heb bij dit transport. Zo voel ik het aan..... men vertrouwt ze mij toe, ik ben verantwoordelijk, zij zijn van mij en dan vinden ze hun familie en gaan ze weg, dan zijn ze niet meer van mij. Maar om eerlijk te zijn, ik denk dat ze altijd een beetje van mij blijven. Françoise
© Copyright vzw Scooby-Belgium, Galgo Save Belgium asbl
www.galgosavebelgium.be All Rights Reserved. 2008