Galgo Save Belgium

	Galgo Save Belgium
	Dagboek van Vénécia en Brenda Update: Het is de hoogste tijd dat wij jullie eens informeren over onze Vénécia. Ik kan het als volgt samenvatten: “alles gaat ontzettend goed”. Maar daarmee zou ik jullie het plezier ontnemen door niet te vertellen over haar streken/kattenkwaad, haar fouten én haar teruggevonden vreugde. Vénécia begint haar plaats in ons gezin goed te kennen. Elke dag bezorgt zij ons het beeld van een gelukkige hond. Ieder lid van onze familie krijgt dagelijks haar dankbaarheid . Hierbij een overzichtje… Vrijdag 10 juli 2009 Laat thuisgekomen van het werk en geen zin meer om vers te koken, dus beslisten we om pitta’s te maken. Terwijl het lamsvlees op het vuur staat, zoek ik Vénécia om haar te strelen zoals gewoonlijk. Ik vind haar helemaal achter in de tuin, angstig en resoluut weigerend zich bij mij te voegen. Raar… Ik maak me toch een beetje zorgen daar dit niet van haar gewoonte is… We gaan aan tafel maar nog steeds komt onze hond niet terug bij ons… Eindelijk komt ze dichterbij, maar haar houding is erg argwanend. We proberen haar gerust te stellen maar ze blijft onophoudelijk huilen en ijsbeert tussen de deur en de tuin. We bieden haar uiteindelijk een stukje lamsvlees aan in de hoop haar hiermee binnen te halen… Maar nee hoor, het tegenovergestelde gebeurt en ze loopt opnieuw weg om zich te verstoppen. Conclusie: de geur van lamsvlees haalt bij haar pijnlijke herinneringen naar boven. Ondanks het feit dat wij deze pijn niet kenden, nemen we het onszelf toch kwalijk. We plaatsten dus over kaarsen, spoten met een anti-geur spray, enz. enz… Na 2 dagen vind Vénécia eindelijk haar rust terug… En wij maken vanaf nu een kruis over pitta’s met lamsvlees! Woensdag 15 juli 2009 “Vrienden, wat voel ik me hier goed! Mijn baasjes zijn zo vriendelijk (ondanks de affaire met het lamsvlees!). Vanavond waren ze zo verstrooid dat ik 5 heerlijk smakende worsten heb verorberd… Akkoord, daarna vertelden ze me dat dit eigenlijk hun avondmaal was. Maar dat kon ik toch niet weten, als ze hun eten op tafel laten staan dan eet ik het op natuurlijk!! En daarbij, ze worden zelfs niet boos, ze zeggen dat het hun eigen schuld is… Dus profiteer ik er iedere keer van als ik iets binnen pootbereik vind. Enige zorg: ze beginnen me al beter te kennen waardoor ik niet ver met m’n schat kan lopen, ze houden me nauwlettend in het oog!! Maar ik ben hardleers: één dezer dagen lukt het me wel om aan hun aandacht te ontsnappen!!” Vrijdag 17 juli 2009 Bezoek aan de dierenarts. Daar we ons nieuw katje moeten laten vaccineren maken we van de gelegenheid gebruik om Vénécia mee te nemen voor een stand van zaken betreffende haar gezondheid. Wat een rustige hond! Gedurende een half uur laat ze zich gewillig onderzoeken, tandplak verwijderen, oren kuisen, … Vermits ze in Spanje Erlichia had, hebben we besloten een bloedafname te nemen. Wat de ruis aan haar hart betreft is het verdict geruststellend. Het is een feit dat we haar niet meer extreem hard mogen laten lopen als het meer dan 30° is, maar ze heeft een sportief hart, ze moet alleen regelmatig op controle. Bij deze zij wij dan ook weer gerustgesteld. Zaterdag 24 juli 2009 “Cooool! Een deel van de voortuin is eindelijk toegankelijk. Een heel nieuw gazon, heel groen en heel fris… Ik en m’n 2 vrienden doen de ronde van die plaats die ons tot op heden verboden werd. Echt geniaal! Zo geniaal dat ik van mening ben dat een gat in het midden een heel goed idee is en een zeker cachet zal geven aan de voortuin… Oei, mijn baasje ziet er precies niet zo gelukkig uit bij het zien van die krater… Ok, ik zal snel nog een rondje lopen en van niets gebaren. Hmmm… M’n naam weerklinkt op een ongewone manier… Ik kom toch maar dichter omdat ik vertrouwen in hem heb. Ik voel dat hij me niet echt zal feliciteren maa rik weet dat ze het me toch zullen vergeven… Voilà! Een aai over m’n bolleke en ik mag terug met m’n vriendjes gaan spelen! We hebben daar een ronde gelopen, on-ge-lo-fe-lijk!! Maar ik ben steeds sneller dan de anderen. Dus verstop ik me achter een struik en spring eruit als m’n vriendjes eraan komen! Da’s echt TOP. Bovendien maken mijn baasjes veel foto’s. Ik voel dat ik mezelf op het internet zal tegenkomen!! Buiten al deze gekken & leuke momenten, spendeer ik het meeste van m’n tijd op m’n dekentje of in het zonnetje. Ik begin zelfs m’n rustplaats te delen met het katje (dat al flink is gegroeid sinds ik hier ben aangekomen, en zich af en toe bij mij komt vleien… we spenderen uren aan luieren… Heerlijk!)” Zondag 2 augustus 2009 Wandeling in Tubeke (Tubize). De voormiddag spendeer ik met m’n snuit naar de lucht gericht in de hoop dat het zal stoppen met regenen tegen dat we gaan wandelen. En geloof het of niet, maar om 14 uur heeft de zon eindelijk z’n opwachting gemaakt. Een hele sympathieke groep, stuk voor stuk mooie en lieve honden. De wandeling, iets langer dan verwacht, viel heel goed mee en gaf ons de kans kennis te maken met andere galgo eigenaren, onze standpunten uit te wisselen, en praten over de grote & kleine verhalen van onze honden (in elk geval, hetgene we ervan weten). Een ideaal moment om te delen en te luisteren, in alle eenvoud. Ik wil van deze gelegenheid ook gebruik maken om de leden van de vereniging te bedanken voor hun vriendelijkheid, hun beschikbaarheid, hun inzet & medeleven. Bedankt iedereen… Zondag 9 augustus 2009 “Raar, het is toch zondag vandaag? Normaal wandelen we dan naar de markt. Maar in plaats daarvan, is iedereen bezig aan het werken in de keuken, in de tuin, het zwembad aan het kuisen… Er wordt aan de voordeur gebeld. En daar was m’n verbazing heel groot! De mensen die ik vorige week tijdens de wandeling heb gezien zijn er… met 2 galgo vriendinnetjes!! Ooooohhhh lala…. Dit wordt een fiestaaaaaaaaaa! Goed, ik moet toch tonen dat ik hier woon en dat men dat niet mag vergeten, maar na enkele minuten begint het grote spel ‘wie is het eerste aan het einde van de tuin’. We hadden alle 5 een droomnamiddag. En toen ik stiekem aan het luistervinken was hoorde ik m’n baasje zeggen dat er een extra adoptie overwogen werd. Het meisje vroeg wanneer m’n nieuwe vriendinnetje kwam. Is het waar, is het echt waar? Geef ik jullie zoveel geluk dat jullie een andere galgo een paradijs op aarde willen bezorgen? Zoals ik, zal ook zij jullie dat geluk geven, beloofd. Ik had nooit gedacht dat het leven zo zacht kon zijn en dat mensen zo vriendelijk en aandachtig met ons zijn… Voor al m’n vrienden die nog in Spanje zitten, bedankt aan hen die ons adopteren… Tot binnenkort, beloofd…” Familie Craenhals - Lekime Aankomst van Brenda en Elias op de luchthaven. Maandag 21 september 2009 Wat een emoties…. Sinds zaterdag hebben we de bevestiging ontvangen dat Brenda, onze tweede galga, maandag met een vlucht vanuit Madrid zal meekomen… 19u45. Aankomst op het vliegveld. Wij zien de leden van de vereniging die dit moment met ons gaan delen (of is het andersom…?) De stemming is heel rustig, het belangrijkste onderwerp: de twee honden die aan de reis deelnemen. (Elias die Brenda vergezelt Of is het andersom…?) 20u16. Bevestiging van de landing. De adrenaline stijgt, we kijken ongeduldig naar de aankomstzone. 20u35. Daar zijn ze! Wat een moment. Onze harten kloppen hevig van geluk, de vreugde is enorm, het moment is magisch, een unieke gebeurtenis. Wij zijn als kinderen, tranen van geluk …. De honden zijn geweldig, zowel de een als de andere. Ze zijn kalm en ze zoeken al hun eerste liefkozingen op Belgische grond. Diegenen die het geluk hebben gehad om dit moment mee te mogen maken, moeten dezelfde emoties gehad hebben, geloof mij, de storm van die gevoelens is krachtig… Brenda Elias Na het vereeuwigen van deze momenten door foto’s, volgt de controle door de dierenarts en wij verlaten de vlieghaven voor de laatste etappe van de reis van onze knappe hond: naar huis… 22u55. De organisatie voor de begroeting met haar 3 andere kameraden is niet zo gemakkelijk als overdag…Wij besluiten om ze een voor een naar buiten te laten, Vénécia als eerste. Feilloos. Athos en Dingo, de border collie en zijn maatje tuimelen als wilden. Geen enkele agressiviteit, zij kwispelen allemaal met hun staart, maken kennis met elkaar en aanvaarden gelijk de nieuw aangekomene. Brenda gaat haar nieuwe huis binnen nadat ze een wandelingetje in de tuin heeft gemaakt om haar pootjes te strekken na deze vermoeiende reis. Ontmoeting met de katten: geen reactie, het schijnt dat ze hun aanwezigheid goed verdraagt…. En dan, een ongelooflijk moment… Onze dochter roept haar om haar een kusje voor de nacht te geven en….Brenda kwispelt met haar staart. Niet een klein beetje maar echt als een teken van voldoening. Wij zijn echt verbaasd van zoveel vertrouwen vanaf de eerste momenten… Zij is rustig, kalm, gelukkig (en dit is nog maar het begin….) 23u35. Ik beëindig dit verhaal. De vermoeidheid begint te wegen. Maar ik kon me niet voorstellen om deze regels niet te schrijven, dit moment is echt onvergetelijk, net als de adoptiedag van Vénécia… Nogmaals….heel hartelijk DANK aan al de leden van de vereniging dat we deze momenten van geluk konden meemaken…. Tot weerziens in de volgende avonturen van Brenda (en haar vrienden) in haar nieuwe leven… Adoptanten van Vénécia en Brenda.
© Copyright vzw Scooby-Belgium, Galgo Save Belgium asbl
www.galgosavebelgium.be All Rights Reserved. 2008